ÖĞRENCİ EV'İ

Neden blogunda bizi de yazmıyorsun dediğinde canım arkadaşım Sinem, direk aklıma üniversitede yaşadığımız ev maceralarımız geldi.Hangi birini anlatalabilirim ki her anımız eğlenceliydi doğrusu.

İlk aklımla gelen , sitelerde  bin bir hevesle kiralayıp  yaz okulunda yerleştiğimiz ilk evimiz.Maalesef son olamamıştı.Neden mi?Çirkef hatta abartısız ruh hastası komşularımız sebebi ile.

Biz göremesekte en başında bir hata vardı aslında.Kontratı imzalamak üzere yolları aşıp gelen ev sahibimizin fazlasıyla yumuşak bir bey efendi  olması, o salladığı eli ve tuhaf konuşma tarzıyla gülmemek adına suspus kalmaya çalıştığımı hala aynı tepkilerle anımsıyorum.Israrla yanında ki hanım efendinin eşi olabileceğine inanamayarak tabi. Neden bu güzel evi öğrencilere kiralamak istemişti dersiniz?

İlk evimiz sonuçta meraklıyız fazlasıyla.Benim odam koyu mavi, arkadaşım ise koyu yeşile boyamıştı odasını.Diğer odalar ise değiştirilmedi.İkea evimizin her şeyi sloganlarıyla, eşyalar alındı.Mutluyuz ve yıl başlar.

Öğrencinin yaygın olduğu bir sitede oturuyoruz.Bu açıdan bir sıkıntı yok gibi aslında.Daha ilk hevesimizle balkon sefası yapma çabamızın yan komşumuzun  gecelikle kapımıza dayandığı vakit, masumca bayanı davet etmemizden anlamalısınız ki öğrenci sevilmez.

Daha sonraları her cereyan ile kapanan kapıda, her akşam banyoda açılan muslukta, iki sohbet edelim üç kız bir müzik dinleyelim dediğimizde, sınırsızca çalmaya başlayan kapılarda güzel başlangıçlardı.Kapımıza getirdikleri polisi hiç anlatmıyorum bile.Devamlı ziyaret eden apartman yöneticisinden bahsetmeme gerek yok sanıyorum.

Fakat en unutulmazı, sabaha karşı uyandığım bir gürültünün bana düşündürdükleriydi.Yine çok uyudum ve yan odadan kızlar uyanmam için duvarı parçalıyor? Gözlerimi açıp havanın karanlık olduğunu görünce ürperdim.Hayır bu olamazdı.Üst komşumuz cinnet geçirdi birazdan duvarları yıkacak ve aşağı düşecek? Anlamaya çalışırken uykunun etkisiyle, Sinem’in bağırışlarını ve çığlıklarını duydum.İtiraf ediyorum evet yanına gidemedim.Diğer arkadaşıma sığındım koşarak.'Sen gripdin ateşin mi çıktı hayaldir' dese de bir anlık uyku avuntusuyla, Sinem’in çığlıkları ve gürültü artınca koştuk; gördüklerimizle baka kaldık.Ev arkadaşım kanepenin üzerine çıkmış, tekme yumruk duvarı parçalamaya çalışıyordu.Hayır aklını kaçırmamıştı!

Dün gece uyuyamadığı için aklına geldiği her hakareti sayan ve evde bulduğu tencere , tava ne varsa duvara vuran birisi vardı karşı tarafta.Yanındaki minik oğluna da sopayı sürtmesini söylüyordu arada duyuyorduk. Apartman uyanmıştır seslere hiç şüphesiz.Hatta yıkılmıştır desek, daha doğru olur.Kimse sesini çıkarmadı ne yazık ki.Eşi işe gitmek üzere evi terk ettiğinde bize saldıran bu şahıs dışında.Ruh hastası demekle haksızlık etmedim.’Aman kim bilir neler yaptınız’ demeyin!Gerçekten dikkat ederdik.Su sesine bile şikayet alın , sonra görüşelim.

Olaylar çığırından çıkmıştı artık.En çok bu kadının üniversiteye hazırlanan kızına ders çalışırken yardımcı olan arkadaşımın iyi niyetini alkışlıyorum.Karar verilmişti, taşınacaktık.Bir daha ki sene bu ızdırabı çekemezdik.Güzel evimize veda etmeliydik.

Ev sahibesi bey efendi yıl sonunda geldiğinde, duvarlardaki renklere ‘ayy çocuklar ama bu nedir ‘ şeklinde tepkiler verse de çok sorun etmedi.Ve bize pes etmememizi , evimizde kalmamızı önerdi.Daha önce de evli bir çiftin bu evde kaldığını, aynı şekilde sağ duyusuz komşumuzun sürekli şikayet ve sorun yarattığını anlatsa da, değmezdi.Çünkü, karşı yan hepsi bize düşmandı.Vahşi Batı filminin Çanakkale durağı çekiliyordu adeta.Bu bakımlı, güzel evi öğrencilere neden verebilirlerdi ki başka?

Üzüldük, ama taşındık.İlk göz ağrısı başkadır.İkinci evimize o kadar emek harcamadık tabi.Ama her ikisinde de yaşadığımız o kahkaha dolu günler unutulmaz.

Sayfalara sığmaz bizim kahkahalarımız da , anılarımız da.Şimdiyi dolu dolu yaşamak lazım, ne de olsa hepsi anı olarak kalıyor. Yazıya iliştireceğim fotoğrafların olmaması büyük kayıp.Çöken bilgisayarıma sevgiler.

Sinem , bu kelimeleri senin için karaladım.'23 Nisan Hediyesi'.Daha çok güleceğimiz anılara dost ..